خمیرمایه را میتوان قدیمیترین میکروارگانیسم صنعتی شناخته شده توسط بشر در نظر گرفت، بنظر میرسد که انسان پیش از گسترش زبان نوشتاری از خمیرمایه استفاده میکرده است. از هیروگلیف چنین برمیآید که مصریان باستان در 5000 سال پیش از خمیرمایه و فرایند تخمیر جهت تولید نوشابههای الکلی و افزایش حجم خمیرنان استفاده میکردند. انسانهای اولیه فرایند بیوشیمیایی عامل این واکنشها را درک نمیکردند و احتمالا به آن چشم پدیدهای مرموز و حتی جادویی مینگریستند.
باور بر این است که سیستمهای اولیه تخمیر جهت تولید الکل و آماده سازی خمیر و پخت نان بوسیله میکروارگانیسمهای آلوده کننده آرد، سایر غلات آسیاب شده، میوهها و یا دیگر عصارههای حاوی قند فعال میشدند. این میکروارگانیسشمها که اکثرا شامل مخمرهای وحشی و باکتریهای مولد اسید لاکتیک بودند را میتوان همراه بذر غلات و میوههای کاشته شده یافت. در انجیل از خمیر مایه بعنوان واسطهای نرم و خمیر مانند جهت پخت نان یاد شده است. مقدار کمی از این خمیر برای شروع تخمیر در هر خمیرگیری استفاده میشده است. استفاده از این واسطههای طبیعی، در گذر زمان، به انتخاب مخمر اصلاح شده کمک شایانی نمود به این ترتیب که نمونه اصلاح شده شراب، آبجو و یا خمیر جهت استفاده در تولید موارد بعدی نگهداری میشد.
در طول قرنهای گذشته نانواها از این مخمر بعنوان محصول فرعی آبجوسازی و تولید شراب استفاده میکردند. نتیجتا نانواهای اولیه در انتخاب میکروارگانیسم مناسب این صنعت مهم نیز نقش بسزایی داشتند. در اواخر دهه 60 قرن هجدهم میلادی پس از اختراع میکروسکوپ، در نتیجه تلاش پیشگامانه و علمی لویی پاستور مخمر بعنوان میکروارگانیسمی زنده و عامل تخمیر الکلی و افزایش حجم خمیر نان شناخته شد. بلافاصله پش از این اکتشافات، جداسازی خمیرمایه در محیط کشت خالص امکانپذیر شد.
بر پایه این دانش نوپا و با توجه به توانایی جداسازی سوش اولیه عاری از هر نوع آلودگی در محیط آزمایشگاهی، صحنه برای آغاز تولید انبوه خمیرمایه نانوایی آماده شد. از آن هنگام نانوایان، دانشمندان و تولید کنندگان خمیرمایه تلاش نمودند تا سوشهای خالص مخمری را تولید نمایند که نیازهای ویژه صنعت نانوایی را بطور دقیق برآورده سازد.
خمیرمایه را میتوان قدیمیترین میکروارگانیسم صنعتی شناخته شده توسط بشر در نظر گرفت، بنظر میرسد که انسان پیش از گسترش زبان نوشتاری از خمیرمایه استفاده میکرده است. از هیروگلیف چنین برمیآید که مصریان باستان در 5000 سال پیش از خمیرمایه و فرایند تخمیر جهت تولید نوشابههای الکلی و افزایش حجم خمیرنان استفاده میکردند. انسانهای اولیه فرایند بیوشیمیایی عامل این واکنشها را درک نمیکردند و احتمالا به آن چشم پدیدهای مرموز و حتی جادویی مینگریستند.
باور بر این است که سیستمهای اولیه تخمیر جهت تولید الکل و آماده سازی خمیر و پخت نان بوسیله میکروارگانیسمهای آلوده کننده آرد، سایر غلات آسیاب شده، میوهها و یا دیگر عصارههای حاوی قند فعال میشدند. این میکروارگانیسشمها که اکثرا شامل مخمرهای وحشی و باکتریهای مولد اسید لاکتیک بودند را میتوان همراه بذر غلات و میوههای کاشته شده یافت. در انجیل از خمیر مایه بعنوان واسطهای نرم و خمیر مانند جهت پخت نان یاد شده است. مقدار کمی از این خمیر برای شروع تخمیر در هر خمیرگیری استفاده میشده است. استفاده از این واسطههای طبیعی، در گذر زمان، به انتخاب مخمر اصلاح شده کمک شایانی نمود به این ترتیب که نمونه اصلاح شده شراب، آبجو و یا خمیر جهت استفاده در تولید موارد بعدی نگهداری میشد.
در طول قرنهای گذشته نانواها از این مخمر بعنوان محصول فرعی آبجوسازی و تولید شراب استفاده میکردند. نتیجتا نانواهای اولیه در انتخاب میکروارگانیسم مناسب این صنعت مهم نیز نقش بسزایی داشتند. در اواخر دهه 60 قرن هجدهم میلادی پس از اختراع میکروسکوپ، در نتیجه تلاش پیشگامانه و علمی لویی پاستور مخمر بعنوان میکروارگانیسمی زنده و عامل تخمیر الکلی و افزایش حجم خمیر نان شناخته شد. بلافاصله پش از این اکتشافات، جداسازی خمیرمایه در محیط کشت خالص امکانپذیر شد.
بر پایه این دانش نوپا و با توجه به توانایی جداسازی سوش اولیه عاری از هر نوع آلودگی در محیط آزمایشگاهی، صحنه برای آغاز تولید انبوه خمیرمایه نانوایی آماده شد. از آن هنگام نانوایان، دانشمندان و تولید کنندگان خمیرمایه تلاش نمودند تا سوشهای خالص مخمری را تولید نمایند که نیازهای ویژه صنعت نانوایی را بطور دقیق برآورده سازد.